IPO چیست؟

IPO مخفف Initial Public Offering است. این اولین فروش سهام توسط یک شرکت به مردم است. یک شرکت می تواند با انتشار بدهی (اوراق قرضه، اوراق قرضه و اوراق قرضه قابل تبدیل) یا سهام (سهام، واحدهای امانی، وجوه، و غیره) پول جمع آوری کند. اگر شرکت هرگز سهامی را برای عموم صادر نکرده باشد، به عنوان یک IPO شناخته می شود.

شرکت ها به دو دسته عمده تقسیم می شوند: خصوصی و دولتی.

یک شرکت خصوصی سهامداران کمتری دارد و صاحبان آن نیازی به افشای اطلاعات زیادی درباره شرکت ندارند. هر کسی می تواند بیرون برود و یک شرکت را تشکیل دهد: فقط مقداری پول بگذارید، اسناد قانونی مناسب را ثبت کنید، و قوانین گزارش دهی حوزه قضایی خود را دنبال کنید. اکثر مشاغل کوچک خصوصی هستند. اما شرکت های بزرگ نیز می توانند خصوصی باشند. آیا می دانستید که کارت های IKEA، دومینو پیتزا و هالمارک همگی خصوصی هستند؟

معمولاً امکان خرید سهام در یک شرکت خصوصی وجود ندارد. شما می توانید در مورد سرمایه گذاری با صاحبان تماس بگیرید، اما آنها موظف نیستند چیزی به شما بفروشند. از سوی دیگر شرکت های دولتی حداقل بخشی از خود را به مردم فروخته اند و در بورس معامله می کنند. به همین دلیل است که انجام IPO به عنوان "عمومی شدن" نیز شناخته می شود.

شرکت های دولتی هزاران سهامدار دارند و تابع قوانین و مقررات سختگیرانه هستند. آنها باید هیئت مدیره داشته باشند و هر سه ماه یکبار اطلاعات مالی را گزارش کنند. در کانادا، شرکت های دولتی به تنظیم کننده های استانی مانند کمیسیون اوراق بهادار انتاریو و Autorité des marchés financiers (در کبک) گزارش می دهند. در کشورهای دیگر، شرکت های دولتی توسط نهادهای مشابه اداره می شوند. از دیدگاه یک سرمایه گذار، هیجان انگیزترین چیز در مورد یک شرکت سهامی عام این است که سهام مانند هر کالای دیگری در بازار آزاد معامله می شود. اگر پول دارید می توانید سرمایه گذاری کنید. مدیر عامل ممکن است شما را تایید نکند، اما هیچ کاری نمی تواند انجام دهد تا شما را از خرید سهام باز دارد.

چرا عمومی؟

عمومی شدن باعث افزایش پول نقد و معمولاً مقدار زیادی از آن می شود. تجارت عمومی نیز درهای مالی بسیاری را باز می کند:

• به دلیل افزایش نظارت، شرکت های دولتی معمولاً هنگام صدور بدهی می توانند نرخ های بهتری دریافت کنند.
• تا زمانی که تقاضا در بازار وجود دارد، یک شرکت سهامی عام همیشه می تواند سهام بیشتری منتشر کند. بنابراین، ادغام و تملک آسان تر است زیرا سهام می تواند به عنوان بخشی از معامله منتشر شود.
• معامله در بازارهای آزاد به معنای نقدینگی است. این امکان اجرای مواردی مانند طرح های مالکیت سهام کارکنان را فراهم می کند که به جذب استعدادهای برتر کمک می کند.

قرار گرفتن در بورس بزرگ ، مقدار قابل توجهی از اعتبار را به همراه دارد. در گذشته ، فقط شرکت های خصوصی با اصول قوی می توانستند برای IPO واجد شرایط باشند و لیست آن آسان نبود.

رونق اینترنت همه اینها را تغییر داد. بنگاهها دیگر نیازی به مالی قوی و سابقه ای محکم برای عمومی شدن ندارند. در عوض ، IPO ها توسط استارتاپ های کوچکتر که به دنبال گسترش تجارت خود بودند ، انجام شد. هیچ مشکلی برای گسترش وجود ندارد ، اما بیشتر این بنگاهها هرگز سود کسب نکرده اند و به زودی برنامه ریزی نکرده اند. آنها که در بودجه Venture Capital (VC) تأسیس شده اند ، مانند دیوانه صرف تلاش برای ایجاد هیجان کافی برای ایجاد آن به بازار قبل از سوزاندن تمام پول های خود کردند. در مواردی از این دست ، شرکت ها ممکن است مشکوک به انجام IPO باشند تا بنیانگذاران ثروتمند شوند. در بحث VC ، این به عنوان یک استراتژی خروج شناخته می شود و دلالت بر این دارد که هیچ تمایلی به دور زدن و ایجاد ارزش برای سهامداران وجود ندارد. IPO سپس به جای آغاز به پایان جاده تبدیل می شود.

چگونه می تواند این اتفاق بیفتد؟به یاد داشته باشید: IPO فقط در حال فروش سهام است. این همه در مورد کار فروش است. اگر می توانید مردم را به خرید سهام در شرکت خود متقاعد کنید ، می توانید پول زیادی جمع کنید. IPOS مانند این می تواند بسیار خطرناک باشد.