تمساح نیل

تمساحهای از پیش نیل (Crocodylus niloticus) با افزایش آواز و حرکت خود به ضبط های صوتی از پیش نمایش های از پیش تنظیم شده پاسخ می دهند و به احتمال زیاد در طول یا مدت کوتاهی پس از پخش نیز به آن می پردازند [159].

اصطلاحات مرتبط:

درباره این صفحه

غده فوق کلیوی

(الف) خزندگان

بافت آدرنرژیک Crocodylus niloticus Laur. دارای یک فعالیت فسفومونوستراز قلیایی است ، در حالی که بافت فائوکروم دارای فعالیت اسید فسفومونوستراز اسید است (Arvy and Bonichon ، 1958).

مطالعه فعالیتهای اسید فسفومونو استراز و استیل کولین استراز به وضوح برخی از گروه های سلولهای غنی تر از آنزیم را نسبت به سایر گروه های مجاور آنها نشان می دهد. به طور خاص ، فعالیت استیل کولین استراز اجازه می دهد تا دو نوع سلول کرومافین متمایز شود. آنهایی که در حاشیه غالب هستند نسبت به سلولهای مرکزی کرومافین که در جزایر ، گره ها و رشته ها گروه بندی می شوند ، از نظر آنزیم نسبتاً کوچک و غنی تر هستند. دومی که بزرگتر است ، یک هسته بزرگ دارد و سیتوپلاسم آنها در استیل کولین استراز کمتر از سلولهای کرومافین واقع در حاشیه غده آدرنال کمتر به نظر می رسد (شکل 92 و 93).

این بافت کرومافین فاقد فعالیت قلیایی فسفومونوستراز قلیایی قابل تشخیص است (Arvy and Bonichon ، 1958).

غدد فوق کلیوی Squamata مختلف ، به ویژه elaphe scalaris ، cerastes viper و blanus cinereus ، یک فعالیت فسفومونوستراز اسید قوی در بافت فائوکروم یا کرومافین نشان می دهد. این بافت فاقد هیستوشیمیایی فسفومونوستراز قلیایی قابل ردیابی و آلی استراز است (گاب و مارتوجا ، 1961).

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b978008015649150008x

آموزش رفتاری خزندگان برای روشهای پزشکی

Gregory J. Fleming ، میشل L. Skurski ، در باغ وحش فاولر و داروهای وحشی ، 2012

تمساح

برنامه آموزشی تمساحهای نیل در پادشاهی حیوانات دیزنی از این نظر منحصر به فرد است که تمام 27 حیوان در کنار هم قرار دارند و در کنار هم قرار دارند. مدیران حیوانات نیاز به نظارت بر بهزیستی جسمی این گروه را از نزدیک به دلیل تعداد زیادی از حیواناتی که در کنار هم قرار دارند و این امکان وجود دارد که حیوانات کمتری را تحت تأثیر همتایان غالب خود قرار دهند ، شناسایی کردند. مشخص شد که هیچ یک از تمساحهای نیل بالغ آموزش قبلی ندارند و فرض بر این است که آنها دارای هوش محدود (در مقایسه با یک پستاندار) برای آموزش پیچیده هستند.

اولین قدم برای تعیین اهداف و شناسایی چه رفتاری لازم بود. کارکنان با همکاری مشترک برای ایجاد یک برنامه آموزشی ، روند برنامه ریزی را آغاز کردند. برنامه آموزش حیوانات برای تغییر نشانه بود. پس از اتمام این طرح ، قسمت اجرای فرآیند عنکبوت می تواند آغاز شود. برای اینکه همه حیوانات نشانه ای را در بالا و زیر آب شناسایی کنند ، یک لوله تا حدی در آب غوطه ور شد در حالی که کارکنان با لوله دیگری به لوله برخورد کردند. پس از نشانه گذاری ، دروازه های نگهدارنده باز شد و تمام 27 تمساح به عنوان یک گروه به قسمت نگهدارنده منتقل شدند. منطقه نگهدارنده از دو استخر نگهدارنده و یک استخر جعبه جعبه تشکیل شده است که ممکن است حیوانات از هم جدا شوند. مشخص شد که آیا تمساح می تواند برای بیرون رفتن از آب و در جعبه و نگه داشتن مدتی آموزش دیده باشد ، این امر امکان بازرسی نزدیک توسط تیم دامپزشکی و دامپزشکی را فراهم می کند.

از استخرها ، تمساحها یک بار به یک استخر مرحله بندی تغییر می کردند و یک کارمند با سیلی زدن دست خود در بالای جعبه ، در حالی که درب جعبه باز بود ، حیوان را به داخل جعبه ریخت. هنگامی که حیوان وارد جعبه شد ، هدف بعدی این بود که دستکاری جسمی دم برای نمونه گیری خون را فراهم کند. پس از ورود حیوان به جعبه ، درب بسته شد و قطب های پی وی سی از طریق جعبه و اطراف حیوان قرار گرفتند تا حرکت خود را محدود کنند (شکل 27-1). پس از ایمن شدن حیوان ، کارکنان و دامپزشکان می توانند از طریق چندین درب لولایی و کشویی روی جعبه به حیوان دسترسی پیدا کنند. کارکنان توانستند حیوان را با خیال راحت از نزدیک بررسی کنند ، زخم ها را درمان کنند ، وزنه ها را بدست آورند ، خون می کشند ، داروها را تجویز می کنند و در صورت لزوم رادیوگرافی مصرف می کنند. تمام این روشها بدون انتقال حیوان به یک مکان یا بیمارستان دیگر می تواند در منطقه نگهدارنده انجام شود.

این برنامه آموزشی یک محیط کار ایمن را برای کارکنان و حیوانات تسهیل کرده است در حالی که فرصت های مراقبت پزشکی را فراهم می کند که معمولاً بدون گرفتن جسمی و مهار دستی تمساح غیرممکن خواهد بود. از طریق سوابق نگهداری شده در جلسات آموزشی و جلسات برای ارزیابی آموزش ، کارکنان آموخته اند که حتی پس از نگه داشتن تمساح ها در جعبه ، آنها هیچ اجتناب را نشان نمی دهند و دفعه بعد که از آنها خواسته می شود وارد جعبه می شوند.

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9781437719864000275

زیست شناسی و بیماریهای خزندگان

Dorcas P. O'Rourke DVM ، MS ، Daclam ، DVM Kvin Lertpiryapong ، دکترا ، در پزشکی آزمایشگاهی حیوانات (چاپ سوم) ، 2015

علت شناسی

ویروس های DNA بزرگ ، پلومورفیک ، پاکت دار و دو رشته ای هستند. در تمساح های نیل ، Poxviruses متعلق به زیر خانواده Chordopoxvirinae است (Afonso et al. ، 2006.)

اپیزوتولوژی و انتقال

اولین گزارش بیماری مرتبط با Poxvirus در خزندگان در CAIMAN اسیر در ایالات متحده بود (Marschang ، 2011). از آن زمان ، مواردی از عفونت poxvirus در انواع گونه های خزندگان ، از جمله یک آفتاب پرست گردنبند ، Caiman Spective Captacled ، تمساح های نیل کشاورزی ، Tegus و Tortoises گزارش شده است (Jacobson et al. ، 1979 ؛ Jacobson and Telford ، 1990 ؛Pandey et al. ، 1990 ؛ Penrith et al. ، 1991 ؛ Orós et al. ، 1998 ؛ Huchzermeyer et al. ، 2009 ؛ Mass ، 2013). در مقایسه با سایر عوامل ویروسی ، گزارش های مربوط به عفونت Poxviral در خزندگان نسبتاً نادر است و به نظر می رسد تأکید بر تمساح ها است. مانند سایر عوامل ویروسی ، به نظر می رسد که سویه های بی شماری از آبله ویروس در تمساح ها وجود دارد و بسته به گونه های درگیر با نتایج بیماری متمایز همراه است. حیوانات سرکوب شده نوجوانان و سیستم ایمنی بسیار مستعد ابتلا به عفونت هستند و معمولاً شدیدترین علائم بالینی را ایجاد می کنند. عفونت در حیوانات بالغ معمولاً تحت بالینی است ، اما این افراد می توانند به عنوان حامل هایی که ویروس را در شرایط استرس زا می ریزند ، خدمت کنند. به طور کلی ، Poxviruses را می توان مستقیماً با تماس با ضایعات پوستی آلوده یا به طور غیر مستقیم از طریق تماس با اشیاء آلوده ، حشرات یا آب منتقل کرد. این ویروس در خارج از میزبان بسیار پایدار است و می تواند سالها در بقایای ارگانیک عفونی بماند.

بیماری زایی

در مورد مکانیسم های بیماری زایی poxviruses در خزندگان اطلاعات کمی وجود دارد. با این حال ، آنها به احتمال زیاد از مکانیسم هایی مشابه با استفاده از سویه های poxvirus از پستانداران استفاده می کنند. بر خلاف بسیاری از ویروس های DNA که در هسته میزبان تکرار می شوند ، Poxvirus در ویروپلاسم های سیتوپلاسمی در سلولهای اپیتلیال آلوده تکرار می شود. با این حال ، در آفتابگردان ، به نظر می رسد که آبله ویروس مونوسیت ها را هدف قرار می دهد.

علائم بالینی

عفونت Poxvirus در تمساح ها با عوارض بالا ، اما مرگ و میر کم همراه است. حیوانات آسیب دیده ضایعات پوستی را ایجاد می کنند که توسط ضایعات گرد خاکستری و سفید به قهوه ای و کانونهای سطحی یا افسرده که می توانند برای تشکیل ضایعات بزرگ همبند شوند ، ایجاد می شود. ضایعات را می توان در کل بدن یافت ، خارش دارد و می تواند باعث شود حیوانات پوست خود را در برابر مخزن یا سایر اشیاء بی جان مالش دهند. حیوانات می توانند وزن قابل توجهی از دست بدهند و برخی می توانند به دلیل کمبود پروتئین ، ورم عمومی ایجاد کنند. ضایعات پوستی می توانند به مدت 5-6 ماه در تمساحهای آسیب دیده ادامه یابد. همانطور که در تمساح ها ، گزارش شده است که Tegus آلوده در قسمت های مختلف بدن پاپول های قهوه ای ایجاد می کند (مارچانگ ، 2011).

یافته های NECROPSY

ضایعات را می توان به طور عمده در اطراف سر ، از جمله فک پایین ، فک بالا و پالپبرا یافت و با هایپرکراتوز و پارکرراتوز مشخص می شود. در Caiman ، یک گره پوستی به رنگ خاکستری معمولی مشاهده شد ، در حالی که گره های پوستی زرد به رنگ زرد تا قهوه ای مانند در تمساحهای نیل تحت تأثیر نیل و تگوس مشاهده شد.

تشخیص های افتراقی

تشخیص را می توان با ارزیابی بافت شناسی نمونه های پوستی و نشان دادن اجزاء داخل ائوزینوفیلیک معمولی و بالون سلولهای اپیدرمی انجام داد (Huchzermeyer و همکاران ، 2009). در حال حاضر ، سنجش های مبتنی بر PCR که یک ژن محافظت شده از poxviruses را هدف قرار می دهند ، توسعه یافته اند و می توانند برای تشخیص ویروس در بافت ها استفاده شوند. با این حال ، یک تشخیص قطعی فقط با میکروسکوپ الکترونی و نشان دادن ذرات ویروسی می تواند انجام شود.

رفتار

هیچ استراتژی موثری برای از بین بردن پوکسی ویروس از تمساح های آلوده گزارش نشده است. درمان باید متناسب با علائم بالینی خاص باشد. ضایعات پوستی را می توان از بین برد ، ضد عفونی کرد و پماد ضد میکروبی قابل استفاده است. آنتی بیوتیک های سیستمیک برای حیواناتی که علائم سیستمیک دارند نشان داده شده است.

کنترل

شیوه های بهداشتی سخت ، از جمله آلودگی ابزارها و تجهیزات و بهبود کیفیت غذایی رژیم غذایی و همچنین تأمین یک محیط کم استرس در محدود کردن انتقال و کاهش بروز عفونت مؤثر است. حیواناتی که ضایعات پوستی ایجاد می کنند باید قرنطینه و آزمایش شوند. به نظر می رسد که Poxvirus در برابر بسیاری از مواد ضد عفونی کننده مقاوم است. با این حال ، نشان داده شده است که 1 ٪ KOH ، بخار و 2 ٪ NaOH مؤثر است (ریچی ، 2006).

جلوگیری

شیوه های بهداشتی قرنطینه و سختگیرانه در جلوگیری از معرفی آبله ویروس به مستعمره موجود مهم است.

عارضه تحقیق

در کروکودیل های اسیر، ابتلا به بیماری های زیاد در میان حیوانات جوان می تواند بهره وری تحقیقات را پیچیده و محدود کند.

آدرس اینترنتی: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/B9780124095274000195

تغذیه در کروکودیل ها

JOHAN CLEUREN، FRITS DE VREE، در Feeding، 2000

الف. رفتار عمومی تغذیه

اندازه کروکودیل ها به طور گسترده ای از سایر خزندگان اخیر بیشتر است. علاوه بر غول های Crocodylus porosus و Crocodylus niloticus که می توانند تا 10 متر طول داشته باشند، اشکال بسیار کوچکی در جنس Paleosuchus و Osteolaemus یافت می شود. طول بدن بالغین این گونه ها کمی بیشتر از 1. 5 متر است. از آنجایی که جوجه های جوجه های گونه های بزرگ تر معمولاً تنها ۲۵ سانتی متر اندازه دارند، این توانایی را دارند که طول تولد خود را تا ۴۰ برابر بزرگ تر کنند، که بیشترین افزایش طول در بین تمام مهره داران است (ورموث، 1953). این رشد عظیم با تغییر در رژیم غذایی و رفتار تغذیه همراه است. تمساح های جوجه کشی عمدتاً از حشرات آبزی و ساحلی از گونه های مختلف زندگی می کنند. در طول سال های اول زندگی آنها در مرحله غذا خوردن قورباغه و ماهی پیشرفت می کنند. فقط حیوانات با ارتفاع بیش از 2 متر به شدت به خوردن پستانداران و پرندگان متکی هستند، اما توانایی تغذیه با طعمه های کوچکتر را از دست نمی دهند. این تغییر در رژیم غذایی در طول رشد برای همه جنس های کروکودیل شناخته شده است (Cott, 1961؛ Dodson, 1975؛ Pooley and Gans, 1976؛ Taylor, 1979؛ Schaller and Crawshaw, 1982؛ Davenport et al., 1990). بررسی صدها نمونه معده از همه اندازه ها و از بسیاری از گونه ها نشان می دهد که رژیم غذایی کروکودیل ها نه تنها با اندازه و سن، بلکه با زیستگاه نیز دستخوش تغییرات قابل توجهی می شود (Pooley, 1989). در آب های شور، مصب ها و تالاب ها، کروکودیل های جوان عمدتاً از حشرات، و همچنین از خرچنگ های گلی و کمانچه زن، میگوهای گلی، میگوها، نرم تنان، ماهی های گلی و انواع ماهی های دریایی کوچک تغذیه می کنند. این توسط مطالعه Davenport و همکاران پشتیبانی می شود.(1990)، که نشان داد C. porosus از طیف وسیعی از بی مهرگان و مهره داران، از جمله سوسک، خرچنگ، میگو، و پستانداران کوچک تغذیه می کند. گونه های آب شیرین عمدتاً روی قورباغه ها، قورباغه ها، حلزون های آب شیرین، ماهی ها، پستانداران کوچک و احتمالاً تنوع بیشتری از حیات حشرات زندگی می کنند (پولی، 1989).

مشاهدات بی شماری حاکی از آن است که گونه های تمساح ، به ویژه انواع کوتاه شده ، وسایل طعمه بسیار بزرگ را به اندازه مناسب برای حمل و نقل بیشتر با حرکت تند و تیز کردن کاهش می دهند (Pooley and Gans ، 1976). معمولاً تمساح های بزرگ بخشی از طعمه را به دست می گیرند و سپس در مورد محور طولی آنها می چرخند. این تاکتیک توسط گونه های تمساح که منحصراً از حیوانات کوچک طعمه مانند پستانداران کوچک ، ماهی ، خرچنگ و میگو تغذیه می شوند ، استفاده نمی شود ، زیرا هیچ کاهش با این موارد طعمه ای صورت نمی گیرد.

Davenport و همکاران.(1990) مشاهده كرد كه C. porosus ، هنگام تغذیه طعمه گرفتار در آب ، طعمه خود را كاملاً در هوا دستکاری می كند ، و دهان از آب پاک می شود. این دستکاری هوایی نیز در کروکودیلوس کیمان وجود دارد ، اما فقط در هنگام حمل و نقل و دفع (Cleuren and De Vree ، 1992). این رفتار تغذیه ای ضروری است زیرا بلعیدن وسایل زیادی از مواد غذایی در زیر آب شامل نقض مهر و موم بین زبان و کام است و از این طریق مری را جاری می کند.

عادت های تغذیه A. mississippiensis (Busbey ، 1989) و C. niloticus (Pooley and Gans ، 1976) بسیار شبیه به مواردی است که برای C. crocodilus شرح داده شده است (Cleuren and de Vree ، 1992).

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780126325904500113

تشخیص دیفرانسیل تمساح

ویروس نیل غربی

ویروس غربی نیل یک فلاوی ویروس است که در سال 2001 تا 2002 بر تمساح های آمریکایی تأثیر می گذارد. 24 این ماده همچنین در یک تمساح نیل از اسرائیل گزارش شده است. اعتقاد بر این است که 25 تمساح پس از گاز گرفتن توسط یک پشه ، ابتدا WNV را قرارداد می کنند. با این حال ، فکر فعلی این است که تمساح ها می توانند ویروس های بالایی را در مدفوع ایجاد و ریخته و منجر به انتقال افقی ویروس شوند. این نشانگر فرصتی برای زونوز در عملیات اسیر است. برخی از موارد مظنون از تمساح به انتقال انسان وجود دارد. برای جلوگیری از شیوع سایر حیوانات در این مرکز و کارگران ، یک استراتژی دقیق در ساخت و ساز و بهداشت باید اجرا شود. این اکنون یک بیماری قابل گزارش است و باید با دامپزشک دولت و دفتر دولتی بهداشت عمومی تماس بگیرید (به فصل 79 مراجعه کنید). گوشت تمساح کاملاً پخته شده نباید منبع WNV را نشان دهد.

علائم بالینی شامل شنا در محافل ، شیب سر (شکل 41-6) ، لرزش عضلات ، ضعف ، بی حالی و بی اشتهایی است. در مورد نكروپسی ، همچنین می توان شواهد آسپیراسیون و ذات الریه را مشاهده كرد. انسداد پرولیفراتیو در گروهی از تمساح ها با نتایج مثبت برای WNV تشخیص داده شده است. ضایعات روده بزرگ برای WNV 26 مثبت آزمایش کردند (شکل 41-7). از نظر بالینی ، این حیوانات نفخ به نظر می رسید و قادر به غوطه وری در آب نبودند. این احتمالاً نتیجه انسداد ناشی از غشای فیبر در روده بزرگ بود. حیوانات آسیب دیده در عملیات اسیر از سن 1 ماه تا بیش از 12 ماه سن دارند. در حیوانات جوان ، عفونت معمولاً شدید و حاد با میزان مرگ و میر 50 ٪ است. الگوی مرگ و میر معمولاً به عنوان شروع ناگهانی مرگ و میر دیده می شود و به دنبال آن اوج و کاهش متعاقب آن در تعداد مرگ و میر مشاهده می شود. با این حال ، ممکن است مرگ و میر پراکنده نیز به ویژه در حیوانات مسن مشاهده شود. هیچ درمان پیشنهادی برای WNV غیر از افزایش بهداشت برای جلوگیری از تجمع مدفوع وجود ندارد. هنگامی که عفونت مسیر خود را طی کرد ، حیوانات بازمانده همچنان رونق می گیرند. تشخیص قطعی به بهترین وجه با واکنش زنجیره ای پلیمراز رونویسی معکوس (RT-PCR) و کشت ویروسی مغز و نخاع انجام می شود. دامپزشکان باید با تمرینات حیوانات مظنون اقدامات احتیاطی بیشتری انجام دهند.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/b072169327x500456

تمساح

ویروس نیل غربی

ویروس نیل غربی (WNV) گزارش شده است که بر گونه های مختلف کروکودیل ، از جمله تمساح آمریکایی (A. mississippiensis) ، 68 تمساح نیل (C. niloticus) ، 69 و تمساح ملو (C. moreletii) تأثیر می گذارد. همانطور که پرندگان و پستانداران به احتمال زیاد از طریق نیش پشه آلوده می شوند ، 70 تمساح به احتمال زیاد آلوده می شوند. همچنین احتمال عفونت پس از مصرف حیوان با بار ویروسی بالا WNV وجود دارد ، همانطور که توسط کلنک و همکاران گزارش شده است. 71 این سناریوی آخر به احتمال زیاد هنگامی اتفاق می افتد که تمساح ها در خارج از منزل قرار دارند و در ساختمانهای محصور نیستند ، مانند اکثر عملیات رانش. نشان داده شده است که تمساح ها می توانند به عنوان تقویت کننده WNV عمل کنند. 71 اگرچه چیزهای زیادی در مورد WNV در تمساح ها آموخته می شود ، اما اعتقاد بر این است که پس از آلوده شدن ، آنها می توانند ویروس های بالایی ایجاد کنند و ویروس را در مدفوع ریخته اند. ریختن مدفوع منجر به انتقال افقی ویروس می شود. شواهد بالینی برای انتقال افقی در عملیات تجاری وجود دارد. ریختن مدفوع و Viremias زیاد همچنین نگرانی از زونوز را به ویژه در عملیات تجاری که در آن حیوانات ذبح می شوند و افراد با خون و بافت در تماس هستند ، افزایش می دهد. برای جلوگیری از شیوع WNV به سایر حیوانات در این مرکز و همچنین پرسنل ، باید یک استراتژی دقیق در ساخت و ساز و بهداشت باید اجرا شود. در ایالت لوئیزیانا تعدادی توصیه برای کمک به تهیه کنندگان تمساح در کنار آمدن با قسمت های WNV و جلوگیری از شیوع بیماری ارائه شده است (جعبه 6-2).

حیوانات آسیب دیده در عملیات اسیر از سن 1 ماه تا بیش از 12 ماه سن دارند. در حیوانات جوان ، عفونت معمولاً حاد و شدید است و حداکثر 60 ٪ مرگ و میر است. الگوی مرگ و میر به صورت پراکنده است ، که معمولاً به عنوان شروع ناگهانی مرگ و میر دیده می شود و به دنبال آن اوج و کاهش متعاقباً در تعداد مرگ و میر مشاهده می شود. با این حال ، ممکن است مرگ و میر پراکنده نیز به ویژه در حیوانات مسن ذکر شود. علائم بالینی WNV در تمساح ها شامل شنا در محافل ، شیب سر ، لرزش عضلات ، ضعف ، بی حالی و بی اشتهایی است. 72 نفخ و مشکلات شنا نیز مشاهده شده است اما معمولاً کمتر اتفاق می افتد. 72

یافته های ناخالص از تمساح های آلوده به WNV غیر اختصاصی است. میکروسکوپ سبک بافتهای حیوانات آلوده ممکن است انتروکولیت هتروفیلیک شدید ، هیستوسیتیک و نکروز کننده را نشان دهد. مننژانسفالیت هتروفیلیک ؛هپاتیت نکروز کننده و هتروفیلیک. اسپلنیت هتروفیلیک و هیستوسیتیک. فولیکولیت لنفوئید هتروفیلیک و هیستوسیتیک عمومی. و پانکراتیت نکروز کننده و هتروفیلیک. دامپزشکان همچنین ممکن است یک نفرییت بینابینی بینابینی چند کانونی و لنفوهیستوسیتیک ، گاستریت و احتقان خفیف ریوی و ورم را رعایت کنند. نتایج ایمنی قوی در مغز ، کبد ، طحال ، لوزالمعده ، کلیه و دستگاه گوارش پس از آزمایش ایمونوهیستوشیمی برای WNV مشاهده شده است. انسداد پرولیفراتیو در گروهی از تمساح مثبت برای WNV تشخیص داده شده است. ضایعات روده بزرگ برای WNV از طریق واکنش زنجیره ای پلیمراز رونویسی معکوس (RT-PCR) ، کشت و ایمونوهیستوشیمی 59،72 مورد آزمایش قرار گرفتند (شکل 6-15). این تمساح های تحت تأثیر نفخ شدند و قادر به غوطه ور شدن خود نبودند. این علائم ممکن است ناشی از انسداد ناشی از غشای فیبرین در روده بزرگ باشد.

هیچ درمانی شناخته شده برای تمساح های آلوده به WNV وجود ندارد. کنترل پشه ، قرنطینه سخت و امنیت زیستی برای پیشگیری از WNV ضروری است. هنگامی که WNV در یک عملیات حضور داشته باشد ، حفظ حیوانات آلوده و در معرض در انزوا دقیق بسیار مهم است. حیوانات بیمار و در معرض نباید به مناطق دیگر یا ساختمانهایی منتقل شوند که WNVHA ها مشاهده نشده اند. عدم حفظ انزوای دقیق ممکن است منجر به شیوع ویروس در سراسر تسهیلات شود. علاوه بر این ، باید اقدامات سختگیرانه زیستی به ویژه در مناطق یا ساختمان های آسیب دیده وجود داشته باشد. ابزارهایی مانند شبکه ، وسایل تغذیه ، چکمه و موارد دیگر باید در منطقه آسیب دیده باقی بمانند و به مناطق دیگر "تمیز" یا ساختمان ها معرفی نشوند. حیوانات بازمانده پس از این که عفونت WNV مسیر خود را ادامه داده است ، پیشرفت خود را ادامه می دهند ، اما مشخص نیست که پس از آن چه مدت می توانند ویروس را ریخته باشند. تیترهای آنتی بادی 1: 640 و 1: 320 در دو تمساح 14 ماه پس از قرار گرفتن در معرض WNV مشاهده شد. این نتایج تیتر آنتی بادی از طریق آزمایش خنثی سازی کاهش پلاک به دست آمد. تشخیص قطعی عفونت WNV باید براساس تاریخچه ، علائم بالینی و نتایج آزمایشات تشخیصی باشد. تشخیص پس از مرگ می تواند از طریق RT-PCR و/یا کشت ویروسی مغز ، نخاع یا کبد انجام شود ، با ایمونوهیستوشیمی شواهد حمایتی اضافی از عفونت WNV را ارائه می دهد. ایمونوهیستوشیمی ممکن است به عنوان یک تست ضدتمی هنگام استفاده از بیوپسی مخاط روده بزرگ ، مفید باشد.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/b978141600119500093

خطر اکوتوکسیکولوژیکی از اختلال های غدد درون ریز

Amiard Jean-Claude ، Claude Amiard-Triquet ، در اکوتوکسیولوژی آبزی ، 2015

15. 2. 3. 3 خزندگان

قرار گرفتن در معرض محیط زیست در معرض آلاینده های انسان شناسی ، توسعه و عملکرد سیستم های تولید مثلی و غدد درون ریز تمساح آمریکایی را تغییر می دهد (Milnes and Guillette ، 2008 ؛ Woodward et al. ، 2011 ؛ Moore et al. ، 2012). بنابراین ، اپیزودهای مکرر مرگ و میر تمساح نیل به دلیل اختلال عملکرد مشابه مشکوک شده است. به عنوان شکارچیان بزرگ ، تمساح ها به ویژه در معرض مواد شیمیایی زیست توده مانند DDT و سایر آلاینده های آلی قرار دارند. با این حال ، Bouwman و همکاران.(2014) بعید به نظر می رسد که آلاینده ها می توانند به عنوان یک ماده شیمیایی اولیه باعث ایجاد یا کمک به مرگ و میر شوند. به طور مشابه ، در تمساح های آب شیرین استرالیا ، غلظت بالای P ، P′-DDE و توکسافن در بافت های غنی از لیپیدها یافت شد اما هیچ تاثیری آشکار بر شیمی خون یا بافت شناسی گناد ثبت نشده است ، اگرچه تعداد محدودی از نمونه ها و تغییرپذیری این مواردوضعیت پرورش حیوانات مورد بررسی ممکن است اثرات احتمالی ماسک داشته باشد (یوشیکان و همکاران ، 2006).

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/b9780128009499000152

PPAR

وینسنت لودت ، هینریش گرونمایر ، در دفترچه گیرنده هسته ای ، 2002

نام

گیرنده های فعال شده با تکثیر کننده پراکسیزوم (PPAR) نامگذاری شدند زیرا اولین عضو این گروه که مورد کشف قرار می گیرد ، ماوس PPARα ، توسط یک کلاس متنوع از کبدی جوندگان فعال می شود که باعث تکثیر پراکسیزوم 1 می شود. سه عضو در زنوپوس یافت شد و به نام PPARα ، β و γ 2 نامیده شد. از آنجا که روابط موجود بین Xenopus PPARβ و ارتولوگ قلمداد آن در پستانداران نامشخص بود ، دومی نام های مختلفی از جمله PPARδ ، NUC1 یا FAAR (گیرنده فعال شده با اسید چرب) 3-5 و غیره دریافت کرد. با RXRα از ARF6 ، یک فاکتور رونویسی خاص چربی که برای تنظیم تقویت کننده چربی P2 114 شناخته شده بود. این گیرنده ها گروه NR1C را در نامگذاری گیرنده های هسته ای 15 تشکیل می دهند. برای بررسی های اخیر ، به منابع 16 و 128 مراجعه کنید.

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780124377356500151

بررسی انگل های متازوآن از نظر اقتصادی و زیست محیطی مهم و زیست محیطی CATFISH CATFISH CLARIAS GARIEPINUS در آفریقا: وضعیت فعلی و سوابق جدید

Marliese Truter ،. Nico J. Smit ، در پیشرفت در انگل ، 2023

4. 3. 4 Neodiplostomum Railliet ، 1919

این جنس از جنس های دیگر در Diplostomidae بر اساس خاصیت میزبان ، توزیع ، "Diplostomulum" یا "Neodiplostomulum" در میزبان ماهی میانی متمایز است و در درجه اول از پرندگان Falconiform و Strigiform و Crocodile Nile در آفریقا شناخته شده است(بیسرو ، 1956 ، 1957 ؛ Niewiadomska ، 2002b ؛ Prudhoe and Hussey ، 1977). اگر چرخه زندگی مشخص باشد ، متاکریا در جنس فقط به یک گونه خاص می تواند اختصاص یابد. Prudhoe و Hussey (1977) از نوع Neodiplostomum از بافت مزانتریک C. gariepinus در آفریقای جنوبی خبر دادند. جانسن ون رنسبورگ و همکاران.(2013) نمونه های مشابهی را در عضله همان میزبان در دلتای اوکاوانگو ، بوتسوانا (شکل 12F) پیدا کرد ، با این حال ، آنها از نوع neodiplostomum از آفریقای جنوبی در موقعیت گناد ها و اندام های نگهدارنده متفاوت هستند و به آنها اختصاص داده شده است. به neodiplostomum نوع 1.

دو نفر که از نوع neodiplostomulum metacercariae استفاده می کنند ، در مطالعه حاضر از C. gariepinus بازیابی شدند. عفونت در بافت عضلانی از میزبان در حوضه Zambezi فوقانی یافت شد ، در حالی که یک نمونه خاص در احشای چشم یک فرد میزبان در رودخانه Phongolo در آفریقای جنوبی یافت شد. metacercariae با مورفولوژی مشابه توسط پرودوهو و هوسسی (1977) و جانسن ون رنسبورگ و همکاران گزارش شده است.(2013) به ترتیب از C. gariepinus در آفریقای جنوبی و بوتسوانا. هر دو نمونه از مطالعه حاضر شبیه به گزارش های گزارش شده از بوتسوانا هستند و به Neodiplostomum نوع 1 اختصاص داده می شوند (شکل 19 A-E و 22).

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s0065308x22000550

میکروبیولوژی: بیماری های قارچی و باکتریایی خزندگان

کلامیدیا

این طبقه از ارگانیسم ها به عنوان یک عامل عفونی خزندگان شناخته می شوند. 116 دستور کلامیدیال از چهار خانواده تشکیل شده است ، و خانواده Chlamydiacea شناخته شده است که خزندگان را آلوده می کنند. عفونت های کلامیدیا در خزندگان مختلف از جمله Boas درخت زمرد (Corralus caninus) ، افزودنیهای پف (spp. bitis) ، صندلی های سبز و تمساح های نیل (Crocodylus niloticus) گزارش شده است. 116

در یک مطالعه گذشته نگر از 90 نمونه بافتی از گونه های مختلف خزندگان ، 5. 6 ٪ با ایمونوهیستوشیمی با آنتی بادی های مونوکلونال برای آنتی ژن های LPS کلامیدیال آزمایش مثبت کردند ، اما 64. 4 ٪ از بافت ها با آزمایش PCR خاص به ترتیب Chllamydiales مثبت بودند. ده درصد از موارد مثبت کلامیدیا شباهت به کلامیدوفیل (cp.) پنومونیه نشان داد ، و 54. 4 ٪ شباهت با میکروارگانیسم های تازه توصیف شده "کلامیدیا" پاراچلامیدیا Acanthamoebae و Simkania Negevensis را نشان دادند. 117

کلامیدیا ، به طور خاص ، Chlamydophila (cp.) pneumoniae ، باید برای هرگونه ضایعات گرانولوماتوز در خزندگان در دیفرانسیل در نظر گرفته شود. 117،118 Chlamydophila (cp.) pneumoniae یک بار صرفاً یک بیماری زا انسان در نظر گرفته شد. از آنجا که در خزندگان ، به طور خاص مارها ، آفتاب پرست ها و ایگواناها مشخص شده است ، 119 بدیهی است که پتانسیل انتقال زونوتیک از خزندگان به انسان را دارد. 117،119